ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ ΥΠΟΨΗΦΙΩΝ

Σύντομο Βιογραφικό Σημείωμα

Η Έντα Γκέμη είναι πολιτικός επιστήμονας με μεταπτυχιακές σπουδές στα αντικείμενα της Διαπολιτισμικής Εκπαίδευσης (2000) και Διεθνών Σχέσεων (2003) στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, απ’ όπου ολοκληρώνει και την διδακτορική της διατριβή. Παράλληλα, έχει εργαστεί ως εκπαιδευτικός σε τάξη υποδοχής στο 23^ο Δημοτικό Σχολείο της Νίκαιας και ως συνεργάτης ευρωβουλευτού σε θέματα διαπολιτισμικότητας και μετανάστευσης. Σήμερα, εργάζεται στο Κ.Ε.Κ ΕΥΚΛΕΙΔΗΣ με την ιδιότητα της υπεύθυνης υλοποίησης Ευρωπαϊκών προγραμμάτων για ειδικές κοινωνικές ομάδες και στο Ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο της Φλωρεντίας ως ερευνήτρια στο πλαίσιο του ερευνητικού ευρωπαϊκού προγράμματος ΜΕΤΟΙΚΟΣ.

Ενωμένοι όλοι για να δημιουργήσουμε τη νέα πόλη!!

Γιώργος Ιωακειμίδης: «Όλοι μαζί μπορούμε ν’ ανατρέψουμε το σκηνικό, δίνοντας ελπίδα στον ενιαίο Δήμο Νίκαια – Ρέντη».

«Πιστεύουμε σε μια ακηδεμόνευτη Τοπική Αυτοδιοίκηση, έξω από τον έλεγχο των κομμάτων και το αποδείξαμε 16 ολόκληρο χρόνια στο Ρέντη. Προτεραιότητά μας είναι η πόλη και όχι οι μικροκομματικές πολιτικές και δεσμεύσεις».

Λόγια του υποψηφίου Δημάρχου Νίκαιας – Ρέντη, Γιώργου Ιωακειμίδη, στην ανοιχτή συγκέντρωση, στο Περιβολάκι, ο οποίος συνέχισε:

«Μαζί μπορούμε να ανατρέψουμε το σκηνικό. Μαζί μπορούμε να δώσουμε την ελπίδα στην πόλη. Με πρόγραμμα, με γνώση, με εμπειρία και κυρίως με την αξιοπιστία που έχουμε πια αποκτήσει».    

Παρά τον άστατο καιρό, 600 και πλέον άνθρωποι συγκεντρώθηκαν από νωρίς το απόγευμα στην πλατεία Δαβάκη (Περιβολάκι), για να παρακολουθήσουν την προεκλογική συγκέντρωση της «Κίνησης Πολιτών Νίκαιας - Ρέντη» και του υποψηφίου Δημάρχου Γιώργου Ιωακειμίδη.

Την εκδήλωση άνοιξαν με τραγούδια αγαπημένα οι Πένη Ξενάκη, Τάκης Φάβιος, Βαγγέλης Ντουμανάς, Κωνσταντία Πουτκάρη και Κώστας Ρομάντης, με «οικοδεσπότη» το Νικαιώτη Θέμη Ροδαμίτη, ο οποίος καλωσορίζοντας τον κόσμο είπε: «Είμαστε εδώ ως φίλοι του Γιώργου Ιωακειμίδη και στηρίζουμε την προσπάθειά του να αλλάξουμε το σκηνικό στη Νίκαια, στην πόλη που μεγαλώσαμε» και στη συνέχεια κάλεσε στο βήμα τον υποψήφιο Δήμαρχο Γιώργο Ιωακειμίδη.  

Ο Γ. Ιωακειμίδης ανέπτυξε τους κύριους άξονες του προγράμματός του για το διευρυμένο Δήμο Νίκαιας - Ρέντη και κυρίως στην οικονομική κατάσταση της πόλης, την καθαριότητα και την εμπορική ανάπτυξη. Δε δίστασε μάλιστα να απαντήσει σε όσους διασπείρουν ψέματα στην πόλη, τονίζοντας…

«δεν πρόκειται να ρίξω το επίπεδο της προεκλογικής περιόδου με προσωπικές αναφορές. Η πόλη έχει ανάγκη από ενότητα και ήθος».  

Επόμενη προγραμματισμένη ομιλία του Γιώργου Ιωακειμίδη είναι τη Δευτέρα 11 Οκτώβρη, στις 7 το απόγευμα, στην κεντρική πλατεία του Ρέντη.

Ωραίος ως Έλλην

 Υπάρχουν πολλές θεωρίες γύρω από τον αυτοπροσδιορισμό ή ετεροκαθορισμό των ατόμων και των συνόλων.

  Είμαστε αυτό που είμαστε, αυτό που νομίζουμε ότι είμαστε, αυτό που οι άλλοι νομίζουν ότι είμαστε  και αυτό που νομίζουμε ότι νομίζουν οι άλλοι ότι είμαστε

Τι στ’αλήθεια  όμως ισχύει όταν δεν μιλάμε για μονάδες αλλά για σύνολα όπου τα πράγματα είναι πλέον σχετικά και μεταβαλλόμενα;

Τι στ’αλήθεια μάλλον μπορεί να πει κανείς με βεβαιότητα ότι πλέον είναι πραγματικό στη ζωή μας και τι μας προσδιορίζει;

Ποια ιδιότητα είναι μόνιμη, αυταπόδεικτη και σίγουρη πια σε μία κοινωνία που μέσα σε μια νύχτα άλλαξε ένδυμα και φόρεσε κουρέλια;

Κάποιοι θα πουν πως τα φορούσε χρόνια και μας το έκρυβαν επιμελώς κάποιοι επιτήδειοι. Ίσως πάλι να μην το βλέπαμε καθαρά. Σε κάθε περίπτωση, η έκβαση δεν αλλάζει γιατί η πραγματικότητα ωριμάζει παράλληλα με την αντιληπτική ικανότητα ακόμη και αν ενυπάρχει αφηρημένα για μεγάλο διάστημα σε κάποιον παράλληλο χώρο.

Η δική μας γενιά όμως ξέρει ότι ποτέ στο παρελθόν δεν φοβόταν τόσο συστηματικά να σχεδιάσει, να ονειρευτεί, να εκφράσει αισιοδοξία,  να εναγκαλιστεί το μέλλον του τόπου της.

Είναι πραγματικά αφοπλιστικά τα συναισθήματα της νέας τάξης πραγμάτων για εμάς.

Εύκολη πλέον  η καθημερινότητα για τους συντάκτες των ειδήσεων. Τα πάντα είναι πια copy – paste . Copy μιζέρια paste τρομολαγνεία, copy φτώχια, paste συμφορά ή μάλλον paste special όλα τα κακά της μοίρας, όχι της δικής μας, της δικής τους.

Γιατί καμιά μοίρα δεν θα συνηγορούσε ποτέ σε τέτοια τεχνάσματα, καμιά ιστορία δεν θα έδινε σάρκα σε τέτοιες τερατουργίες, καμιά εθνική ψυχή δεν θα έσκυβε ποτέ πρόθυμα το κεφάλι σε επιβαλλόμενη ξένη ελεημοσύνη.

Είναι κλισέ να αναφερθεί κανείς στις ένδοξες στιγμές του παρελθόντος ή στο ακατανίκητο Ελληνικό φρόνημα αλλά αυτά δεν θα πάψουν ποτέ να είναι στοιχεία της βαριάς ιστορίας και να εμπνέουν όλους, ελπίζω συμπεριλαμβανομένων ημών και υμών.

Από την άλλη, έρχεται και η κρίση των άλλων, των απ’έξω ή αλλιώς των “έξω από δω”

 Κάθε ξένη διαφήμιση ή προπαγάνδα μοιάζει πια σαν να μας εμπαίζει.

Η ξενοφοβία που αποτέλεσε αγαπημένο θέμα πάλαι ποτέ λυκειακής έκθεσης  στο φουλ!

 Ο δυτικός πολιτισμός που κάποτε στο σύντομο παρελθόν αποτελούσε must και lifestyle icon – άδικα ή δίκαια - για τη γενιά της Ε.Ο.Κ και του Ευρωμπάσκετ, τώρα πια φαίνεται αδυσώπητος και στυγνός.

  Το πάρτι στο οποίο δεν ήμασταν όλοι καλεσμένοι όπως ακούγεται συνέχεια τελευταία, τελείωσε.Οι μάσκες έπεσαν και αποκάλυψαν αυστηρά πρόσωπα που μας δακτυλοδείχνουν ως έναν υποπολιτισμό με υστερημένη κουλτούρα και οπισθοδρομική νοοτροπία.

Για πολλά χρόνια όμως ζούσαμε και ζούμε χωρίς σκέψη και ντροπή φτάνοντας τελικά σε μία εποχή φιληδονίας και ηδονοβλεψίας για μία πραγματικότητα ευζωίας που σιγά σιγά πια γλιστρά από τα ανέτοιμα χέρια μας και την ψάχνουμε εναγωνίως σε ό,τι έχει πλέον μείνει όρθιο.

Και είναι άδικο να κατηγορεί κανείς τους νέους που ζητούν πολλά γιατί απλά έτσι ανατράφηκαν.

“Γιατί να έχεις εσύ και όχι εγώ; Γιατί να είσαι εσύ και όχι εγώ; Δώστε μας το μέλλον που μας υποσχεθήκατε”. Η μόρφωση είναι πια για όλους απλή. Γιατί όχι και η βόλεψη;”

Τα πτυχία που κάποτε ήταν δυσεύρετα, τώρα αποτελούν το κοινότερο εφόδιο και πλέον χαρακτηρίζουν πληθώρα δεξιοτήτων, χρήσιμων και μη για το έθνος των επιστημόνων λατρών της αμόλυβδης και του ηλεκτρονικού φλερτ.

Όμως η πολύπλευρη πτυχιοκτησία μας δεν είναι από μόνη της ικανή να τους κάνει να αλλάξουν στάση απέναντι μας γιατί πολύ απλά το μάθημα που πήραμε σκληρά από την κακώς εφαρμοσμένη και εννοούμενη πελατειακή δημοκρατία και τον παραλογισμό του ατομισμού και της ανευθυνότητας είναι ότι μόρφωση δεν σημαίνει παιδεία ενώ παιδεία αποτελεί το χαλί για ανοιχτό μυαλό και ωριμότητα που ακόμη και εν απουσία ουσιαστικής μόρφωσης σώζουν και ιδιαιτεροποιούν.

Θα ήταν βέβαια καλύτερο να γίνουμε πιο συγκεκριμένοι γιατί η θεωρητικολογία κουράζει. Και αυτό που έχει σημασία είναι η αναζήτηση αλλαγής πλεύσης απέναντι σε αυτό που συνέβη εξαρχής και είναι λάθος χωρίς βάρβαρους χειρισμούς, με ευγενική και ατόφια δύναμη και κλίση σωστή και ίσως για τη δικιά μας τη γενιά το κακό να μπορεί απλά να περιοριστεί, όχι πάντως να εξαλειφθεί.

Ας πάμε λοιπόν με απλό τρόπο στο τι πιστεύουν οι άλλοι

Να πούμε ένα παράδειγμα:

 Φέτος το καλοκαίρι, σε βραδινής διασκέδασης χώρο, ο ήρωας  νοιώθει ένα χτύπημα στην πλάτη. Ο κύριος που ενόχλησε Αυστριακός τουρίστας. “Μπορώ να έχω ένα από τα πουράκια που καπνίζετε;”

  “Ναι βέβαια, πάρε;”

“Όχι πριν μάθω πόσο;”

“ Τι εννοείς;”

“Μα πόσο μου το πουλάς;”

Και το εννοεί. Αυτό είναι το τραγικό.

  “Κύριε μου”, σπεύδει ο αδικημένος,

“Εγώ στο δίνω αβασάνιστα. Οι Έλληνες είναι στην κατηγορία των λαών που προσφέρουν. Δεν πουλάνε τους πάντες και τα πάντα.”

 Μάλλον δεν την πολυπίστεψε ο  φιλαράκος την ατάκα αλλά το άρπαξε το πουράκι πριν αλλάξει γνώμη ο θιγμένος Έλλην. Έτσι άλλωστε δεν κάνουν πάντα αυτοί;

Τυχαίο; Δεν νομίζω. Για να χρησιμοποιήσω ένα αγαπητό αλλά ταυτόχρονα βαρετά επαναλαμβανόμενο μότο μίας γκροτέσκο απόπειρας αιτιολογικής ερμηνείας και αβάσιμου λαϊκίστικου ντετερμινισμού.

Αρθρογράφε, κόψε κάτι. Εσύ άλλωστε είσαι εκείνος που αναπαράγει αυτό το σλόγκαν, έτσι δεν είναι; Και είναι και πετυχημένο άσχετα αν οτιδήποτε πλέον, ποιοτικό η μη γίνεται block buster δια της επανάληψης, μητέρας της πλύσης εγκεφάλου.

Θέλεις να ακούσεις κι’άλλα για το πώς εμείς φερόμαστε;

 Ένα Σάββατο έπιασε μια τρομερή βροχή. Και πριν από αυτό κάποιοι έτρωγαν σε κεντρικό εστιατόριο

Αν νομίζεις λοιπόν ότι ο μεγαλύτερος εφευρέτης στην ιστορία ήταν ο Ντα βίντσι μάθε ότι υπάρχει και ο Ντα Βίτσι, και είναι Έλληνας.

Τι έκανε αυτός;

 Εφηύρε την αόρατη ή αλλιώς μετακυλιόμενη απόδειξη φέρνοντας την επανάσταση στον τομέα της σύγχρονης ανακύκλωσης και περιβαλλοντικής τεχνολογίας.

 Με άλλα λόγια, αν  εσύ δεν παίρνεις την απόδειξη σου, κάτι που συχνά συμβαίνει, ω ναι, την χρησιμοποιούν ξανά και ξανά γιατί ως γνωστόν διαπνέονται από οικολογικά ένστικτα και δεν θέλουν να κόβουν δεντράκια και να ρημάζουν δάση. Άλλωστε για εσένα που θέλεις προσφέρουν μεγαλύτερη απόδειξη σε ποσό – όχι όμως την δική σου- που κάπου τραγικά χάθηκε.. Έτσι είναι και νομοταγείς οι άνθρωποι. Σωστοί και λάθος, παρθένες και έγκυοι, διώκτες και αμνοί.

Γιατί ένα γραμμάριο εικόνας αξίζει όσο ένας τόνος ουσίας και το φαίνεσθαι χαρακτηρίζει το είναι. Η γυναίκα του Καίσαρα δεν χρειάζεται καν πια να είναι ηθική. Απλά να φαίνεται.

Μέσα στη σκέψη μου, για ώρες πολλές τα δυο γεγονότα αυτά - και το ένα στο έχω κρατήσει στη μνήμη καιρό - παίζουν πινγκ πονγκ σε υποθετικό τραπέζι. Κρατάει ο Αυστριακός της πρώτης ιστορίας τη ρακέτα και σερβίρει. Και ο εστιάτορας της δεύτερης ιστορίας αντί να τον αγνοήσει και αφήσει να κάνει ατομικά το ειρωνικό σπορ του, του απαντάει βαρύγδουπα. Τον πόντο όμως θα τον φάμε όλοι μαζί. Σε στημένο σετ βέβαια.

Και αναρωτιέμαι τελικά τι είμαστε, ή τι έχουμε απογίνει;

Το θέμα της ταυτότητας που μας την πήραν στα σύνορα είναι βασικό και θα έπρεπε ίσως πρώτα να αυτό ή να ανακαθοριστούμε και μετά να ζητάμε να αλλάξουμε το σκοτεινό και αναπόφευκτο όπως μας το παρουσιάζουν πεπρωμένο μας.

Γι’αυτό πρέπει να αλλάξουμε απέναντι μας και απέναντι στους άλλους. Μια πραγματική αλλαγή για να κλειδώσει το φαίνεσθαι με ένα υγιές και υποσχόμενο είναι.

Πρέπει να σταματήσουμε να παραμορφωνόμαστε και να αρχίσουμε να μορφωνόμαστε. Ας μάθουμε να ζούμε χωρίς να θεωρούμε τίποτε δεδομένο,  ας χαιρόμαστε κάθε μέρα που θα υπερασπίζουμε την αξιοπρέπεια μας σαν κοινωνία και το κυριότερο ας αποφύγουμε την κατευθυνόμενη ενημέρωση των απανταχού ενδιαφερομένων συμβούλων και φίλων μας.

Ό,τι πάντως και αν γίνει, μην περάσει από το μυαλό κανενός ότι θα διασωθεί μόνος του ή μάλλον ότι θα σωθεί αν συνεχίσει τη νοοτροπία της υπεκφυγής και του ατομισμού.

Το μέλλον είναι εδώ ζοφερό, τρομερό

Και δεν έχει χρώμα, ιδεολογία, παράταξη, έλεος

Γιατί πάνω από όλα - και αυτό επίτηδες δεν ανέφερα ήδη -

Πάνω από όλες τις εικόνες υπάρχει κι’άλλη μία, η μητέρα όλων των εικόνων

Που δε χάθηκε ποτέ, που είναι στο χέρι μας και ταξιδεύει αιώνες παρέα με τα γονίδια μας. Μπορεί να γίνει λουλούδι για να χαϊδεύουμε και να θαυμάζουν ή αγκάθι για να πονάμε και να ποδοπατούν.

Αυτό που μπορούμε να γενούμε

Κωνσταντίνος Κανέλλος-φιλόλογος

Πηγή: http://www.radionefeli.com/

O όρος ευθύνη στη σύγχρονη εποχή

Ο σύγχρονος όμως πολίτης ζει κλεισμένος κι εγκλωβισμένος σε έναν μικρόκοσμο που ο ίδιος τις περισσότερες φορές έχει δημιουργήσει. Το χαρακτηριστικό  γνώρισμα της σημερινής εποχής είναι ότι  διαχωρίζουμε τον εαυτό μας, το Εγώ μας, από τους άλλους και διεκδικούμε για τον εαυτό μας όσα «δικαιωματικά» του ανήκουν, εκφράζοντας συνάμα ξεκάθαρη προειδοποίηση προς τους άλλους για τις συνέπειες της παραβίασης των ορίων που χαράσσουμε, ή αλλιώς των κεκτημένων. Στο προσωπικό πεδίο το σύγχρονο αυτό ελληνικό δόγμα λειτουργεί ανασταλτικά για την ανάπτυξη διαπροσωπικών σχέσεων, καθώς δεν επιτρέπουμε σε κανέναν να διεισδύσει στον προσωπικό μας χώρο, ενώ σε πολιτικό - κοινωνικό επίπεδο φθείρει την κοινωνική συνοχή καθώς οδηγεί στην αδιαφορία για καθετί που εκφεύγει των ορίων που ο καθένας έχει καθορίσει για τον εαυτό του. Η σύγχρονη αδιαφορία για την πολιτική ζωή είναι η αρχή μιας πορείας που με βεβαιότητα οδηγεί στην ανομία, στη μη τήρηση των νόμων και τελικά στην άρση, στην πράξη, της δημοκρατικής λειτουργίας της κοινωνίας μας.

Ο όρος κοινωνία  συμβολίζει μια ομάδα ανθρώπων που δρουν , σκέφτονται , συμπεριφέρονται με κοινό τρόπο. Εδώ έγκειται η σημαντικότητα της ύπαρξης ομάδας και όχι  του ατόμου ακόμη και αν αντιπαραβάλλουμε τον ηγέτη της!

 Μιλούμε για έναν κοινό κώδικα που εξυπηρετεί περισσότερο ή λιγότερο την πλειοψηφία της ομάδας και η συνοχή της διατηρείται μέσα από ένα προκαθορισμένο αλλά και μεταβλητό σύστημα ποινών και αμοιβών! Μέσα σε αυτό το δυναμικό με ξεκάθαρο σκοπό ύπαρξης...η ποινή τιμωρεί και παραδειγματίζει ενώ η αμοιβή δικαιώνει και εξυψώνει!

Καταλήγοντας , μήπως οι σύγχρονες κοινωνίες απεμπόλησαν την εγγενή ιδιότητα αυτή των κοινωνιών στο όνομα αλλότριων ( ατομικών , συντεχνιακών , ιδεολογικών , θρησκευτικών) συμφερόντων!

Κάθε έλλογη χρήση των εργαλείων ποινών αμοιβών διαστρεβλώθηκε και συνάμα καταργήθηκε η έννοια της αξιοκρατίας! Οι συνεκτικοί δεσμοί των κοινωνιών κατέστησαν δυσδιάκριτοι και η παγκοσμιοποίηση επιτείνει το πρόβλημα!

 Επιγραμματικά κοινωνός = υπεύθυνος!

Ο όρος Ευθύνη στη σύγχρονη Εποχή.

Ο σημαίνων ρόλος που θα διαδραματίσει ο όρος ευθύνη στη σύγχρονη ζωή ήδη αναφαίνεται στις συζητήσεις όπου κυριαρχεί η ανάλυση των νέων δεδομένων στην ηθική, στην τέχνη, στην πολιτική, στην οικονομία, στην επιχειρηματική δραστηριότητα, στην θρησκεία, στην επιστήμη, στην τεχνολογία.

Πού οφείλεται όμως αυτή η κεντρική θέση της έννοιας της ευθύνης κεντρική θέση η οποία διαπιστώνεται τόσο στο λεξιλόγιο του φιλοσοφικού και κοινωνιολογικού στοχασμού, που προσπαθεί να εκφράσει την αντίληψή μας για την νέα πραγματικότητα;

Οφείλεται ακριβώς στο γεγονός ότι έχουν ανακύψει νέες συνθήκες, σε πλείστες εκφάνσεις της κοινωνικής και ατομικής ζωής νέες συνθήκες, οι οποίες θέτουν ζητήματα, τα οποία δεν επιδέχονται εύκολα απάντηση από την παραδοσιακή ηθική, την επιστήμη, την πολιτική, το δίκαιο και την φιλοσοφία του δικαίου. Νέες συνθήκες, οι οποίες ως αποκλειστική γενεσιουργό αιτία έχουν την σύγχρονη τεχνολογία. Βεβαίως, τεχνική υπήρχε σε όλες τις εποχές. Ο νεολιθικός άνθρωπος που κατασκεύαζε εργαλεία, τεχνική ασκούσε. Αλλά μόνο μετά το δεύτερο ήμισυ του εικοστού αιώνα η τεχνολογία άρχισε να συνιστά ένα πρόβλημα. Ο απλός άνθρωπος της βιομηχανικής επανάστασης δικαιολογημένα μπορούσε ενθουσιασμένος να πει: "Αφήστε την τεχνολογία να προχωρήσει, ότι και αν κάνει θα είναι για το καλό μας". Ο σημερινός δεν μπορεί να το πει αυτό. Δεν μπορεί να το πει την εποχή της συσσώρευσης εξοπλισμών, της απειλής κατά του στρατοσφαιρικού όζοντος, την εποχή της εξάπλωσης της τοξικομανίας, της δημογραφικής έκρηξης στις χώρες του Τρίτου Κόσμου, της αλλοτριωτικής επιβολής εκλεπτυσμένων μηχανισμών καταναγκασμού, όπως η διαφήμιση και η προπαγάνδα, την εποχή των πειραμάτων και των απειλητικών προόδων της γενετικής. Ο σημερινός άνθρωπος δεν θαυμάζει, αλλά τρομάζει.

 Έτσι, η αύξουσα τεχνολογική ισχύς έχει δημιουργήσει ιστορικώς καινοφανή προβλήματα, νομικά, κοινωνικά, επαγγελματικά, θρησκευτικά, ηθικά και ομόλογες, άρα, ευθύνες, οι οποίες μάλιστα στο παρόν στάδιο δεν είναι πάντοτε σαφείς, αντίθετα, σπανίως είναι σαφείς. Τούτο σημαίνει ότι, σπανίως είναι σαφείς οι ευθύνες της ηθικής και του δικαίου μέσα στο νέο πλαίσιο, το οποίο αυτές οι πολιτισμικές και κοινωνικές λειτουργίες καλούνται να διακανονίσουν. Μέσα, δηλαδή, στο πλαίσιο των ιστορικώς καινοφανών συνθηκών που έχει δημιουργήσει η τεχνολογική δραστηριότητα.

Η νέα κατάσταση χαρακτηρίζεται από το γεγονός ότι ορισμένες ηθικές και νομικές αντιλήψεις δεν ταιριάζουν στο πλαίσιο των νέων τεχνολογικών φαινομένων και διαδικασιών. Έτσι, αν σήμερα μιλούμε για πρόβλημα, τούτο συμβαίνει διότι οι κανόνες της παραδοσιακής ηθικής και του δικαίου δεν μπορούν να παράσχουν απαντήσεις και λύσεις, που έχουν ανακύψει μέσα σε μια ιστορικώς άνευ προηγουμένου τεχνοκρατούμενη κοινωνία.

Σήμερα, όταν στο τεχνολογικό επίτευγμα αποδίδεται μία κοσμοϊστορικών διαστάσεων σωτηριώδης σημασία, είναι φανερό ότι το φαινόμενο της τεχνολογίας θεωρείται κατά ένα τρόπο ριζικώς πρωτοφανής. Και το ερώτημα ανάγεται στο ουσιώδες και το έσχατον: Ποιός είναι ο τελικός σκοπός; Τι αποτελεί το τέλος; Ποιό είναι το τελικό αίτιο, όπως θα έλεγε και ο Αριστοτέλης; Και ιδού, στο σημείο αυτό παρουσιάζεται ένα έντονο κενό: Εγκαθίσταται μία αντίληψη ζωής, κατά την οποίαν όλο αυτό το απέραντο σύμπλεγμα μηχανών, οργάνων και μεθόδων της τεχνολογικής κοινωνίας, αποκλείει κάθε αναφορά σε οποιοδήποτε σκοπό του ανθρώπου. Άρα, και σε οιαδήποτε έννοια ευθύνης.

 Γιώργος Μουταφίδης.

 πηγή: http://www.radionefeli.com/ 

Αναπτυξιακή κίνηση πολιτών Νίκαιας-Ρέντη

Αξίζουμε όλοι...
Μια καλύτερη πόλη

Ο κώδικας του ψεύτη...

Μάθετε αν σας λένε ψέματα.
Σας λένε ψέματα; Ναι; Το διαισθάνεστε, αλλά θέλετε να είστε και σίγουροι; Μα, είναι απλό. Κοιτάξτε τις κινήσεις του ανθρώπου που... βρίσκεται απέναντί σας, το βλέμμα του, το χαμόγελό του. Γιατί; Μα επειδή... το σώμα ποτέ δεν λέει ψέματα! Κι εμείς θα σας πούμε όλες τις τεχνικές για να διαβάζετε τον μυστικό κώδικα και της πιο ανεπαίσθητης κίνησης.

Το γιατί λέμε ψέματα είναι ένα πανάρχαιο φιλοσοφικό ερώτημα που ξεπερνά τις απαιτήσεις αυτού του άρθρου! Όμως, σε όλους μας έχει συμβεί να ακούμε κάποιο συνομιλητή μας, τα λόγια του να μας φαίνονται απολύτως λογικά και αληθινά κι όμως «κάτι» να μας... ψιθυρίζει πως δεν λέει την πάσα αλήθεια. Και αυτό το «κάτι» είναι ένα μήνυμα από τον εγκέφαλό μας που θέλει να μας προφυλάξει, καθώς είναι εξασκημένος να «σαρώνει» κάθε εικόνα που βρίσκεται μπροστά του και να αποκωδικοποιεί εγκαίρως σήματα που θα τον διευκολύνουν να δράσει ανάλογα!

Oι άνθρωποι, λοιπόν, επικοινωνούν με δύο κυρίως τρόπους: με τον προφορικό λόγο και με τη γλώσσα του σώματος. Κάποιες φορές κυριαρχεί ο ένας από τους δύο, συνήθως όμως συνδυάζονται την ίδια χρονική στιγμή. Έτσι λαμβάνουμε στον εγκέφαλό μας σήματα λέξεων που δημιουργούν έννοιες, σκέψεις, συμπεράσματα και σήματα από τη γλώσσα του σώματος (όρασης, ακοής, όσφρησης αλλά και αφής) που δημιουργούν επιβεβαιώσεις, υπόνοιες, ενεργειακή ροή ή μπλοκάρισμα, σιγουριά ή αμφισβήτηση. Όταν οι δύο γλώσσες -προφορική και του σώματος- δεν έχουν αντιφάσεις, δηλαδή ό,τι λέμε αποτυπώνεται και στο σώμα μας, τότε έχουμε επικοινωνιακή πληρότητα και το μήνυμα του άλλου το αποδεχόμαστε ως αληθινό.

Τι συμβαίνει όμως όταν υπάρχει αντίφαση ανάμεσα σ’ αυτά που λέμε και στον τρόπο που τα λέμε;Αν σκεφτούμε ότι έχουν μετρηθεί παγκοσμίως γύρω στο 1 εκατομμύριο σήματα αυτής της γλώσσας, καταλαβαίνουμε ότι μιλάμε για ένα τεράστιο αλφάβητο και μια πελώρια πηγή πληροφοριών. Όσο ασκούμαστε στην παρατήρηση και γνωρίζουμε βαθύτερα αυτούς τους κώδικες, τα συμπεράσματα μπορεί να είναι ασφαλέστερα. Πολλές φορές πρέπει να συνδυάσουμε 2 ή 3 μικρά σήματα του σώματος για να βγάλουμε ασφαλέστερο συμπέρασμα. Γι’ αυτό μη βιαστούμε με βάση αυτά που θα παρουσιάσουμε να βγάλουμε συμπεράσματα.

Υπάρχουν 4 ειδών ψεύτες που η κάθε κατηγορία έχει ιδιαιτερότητες:

O περιστασιακός ψεύτης
Όλοι έχουμε γίνει κάποια στιγμή τέτοιοι. Δηλαδή είναι ο άνθρωπος που δεν συνηθίζει να λέει ψέματα, όμως για κάποιον περιστασιακό λόγο ψεύδεται για να προστατεύσει τον εαυτό του, το συνομιλητή του ή κάποιον άλλο. Στο βάθος όμως κάθε ψέμα κρύβει το φόβο. Το φόβο να αντιμετωπίσουμε την πραγματικότητα. O περιστασιακός ψεύτης υπολογίζει πολύ καλά πώς θα πει τα λόγια του, ώστε να φαίνονται αληθοφανή. Επειδή όμως δεν έχει συνηθίσει να ψεύδεται, το σώμα του κραυγάζει την αντίφαση και μπορούμε να δούμε σ’ αυτό πολλά σημάδια ψεύδους.

O συχνός ψεύτης
Αυτός συνηθίζει τακτικά να λέει ψέματα. Επειδή όμως δεν προλαβαίνει, όπως ο περιστασιακός, να σκηνοθετήσει καλά κάθε περίπτωση, γιατί το κάνει συχνά, πέφτει σε αντιφάσεις νοηματικές και λογικές, αλλά έχει καλύψει καλύτερα τη γλώσσα του σώματός του. Όμως και σ’ αυτόν τα σημάδια θα αποκαλυφθούν. O καθ’ έξιν ψεύτης Αυτός ψεύδεται σχεδόν συνέχεια και πολλές φορές δεν το συνειδητοποιεί ούτε ο ίδιος, καθώς έχει μια σχετική γνώμη για το τι είναι αλήθεια. Πέφτει σε λογικές αντιφάσεις που προσπαθεί με σοφιστικές ακροβασίες να σώσει. Μάλιστα, παρότι η γλώσσα του σώματός του μοιάζει πολύ φυσική, γιατί έχει συνηθίσει στο ψέμα, όταν τον πιέζουμε με ερωτήσεις, παρουσιάζει σήματα στο σώμα που υποδηλώνουν την αντίφασή του που έχει αρχικά κρύψει και από τον ίδιο τον εαυτό του.

O επαγγελματίας ψεύτης Αυτός λέει ψέματα συνειδητά για συγκεκριμένους λόγους συμφέροντος ή εξαπάτησής μας. Έχει μελετήσει τις πιθανές αντιρρήσεις μας και το τι θα μας απαντήσει. Έχει σκεφτεί όλα τα σενάρια και τις λύσεις τους. Παρότι πολλές φορές έχει εκπαιδευτεί να προσποιείται και στη γλώσσα του σώματος (πωλητές, διαφημιστές, πολιτικοί, επαγγελματίες, εραστές κ.λπ.), πάντα υπάρχουν κάποιες μικρές λεπτομέρειες που του διαφεύγουν και οι οποίες μπορούν να μας υποψιάσουν αρχικά και έπειτα από έρευνα να αποκαλυφθεί η απάτη. Η στάση του σώματος Και ο κορμός του σώματος μπορεί να φανερώνει το ψέμα, καθώς υποφέρει συνειδητά ή ασυνείδητα από την αντιστοιχία σκέψης και έκφρασης. Έτσι μπορεί να εμφανίζει: Απότομες βαθιές εισπνοές ή εκπνοές με ξεφύσημα και ήχο. Καθώς σε κάθε ψέμα αυξάνονται οι καρδιακοί παλμοί, η αναπνοή γίνεται άρρυθμη, ρηχή και γρήγορη. O ψεύτης παίρνει βαθιά ανάσα, γιατί νιώθει σαν να πνίγεται. Νευρικότητα σε όλο το σώμα. Αυτό μπορεί να εμφανίζεται με πολλούς τρόπους, ανάλογα με το χαρακτήρα. Άρα οι κινήσεις αυτές θα μας τραβήξουν την προσοχή, γιατί δεν έχουμε συνηθίσει να τις βλέπουμε στο συνομιλητή μας: α. Η κίνηση μπρος-πίσω του σώματος, είτε σε καθιστή είτε σε όρθια στάση. β. Η απότομη αλλαγή στάσης. Παράδειγμα: Κάθεται κάποιος σταυροπόδι και τη στιγμή που μας απαντά αλλάζει στάση των ποδιών. Το να λέμε ψέματα ακόμα και για τον επαγγελματία του είδους είναι κάτι άβολο. Έτσι το σώμα δεν βολεύεται, αλλάζει θέσεις σαν κάτι να του φταίει! γ. Ασυνείδητες κινήσεις στα χέρια ή τα πόδια. Χτυπήματα στο δάπεδο ή των χεριών στο τραπέζι, σφίξιμο έντονο των χεριών μεταξύ τους, συμπίεση των μηρών μεταξύ τους. Σφίξιμο με τα χέρια της καρέκλας ή της πολυθρόνας όπου κάθεται. Τα πόδια στρέφουν τα πέλματα προς άλλη κατεύθυνση από το συνομιλητή, σαν να θέλει αυτός που λέει ψέματα να σηκωθεί να φύγει! δ. Στροφή της λεκάνης. O συνομιλητής που ψεύδεται στρέφει τη λεκάνη του σε άλλη κατεύθυνση από το μέρος μας, σαν να θέλει να προστατεύσει τη γενετήσια περιοχή του. Το ψεύδος επειδή κρύβει φόβο μάς κάνει να αναπτύσσουμε υψηλό αίσθημα αυτοσυντήρησης. ε. Υπερβολική οικειότητα, χτύπημα στην πλάτη, αγγίγματα, πλησίασμα. O συνομιλητής μας πολλές φορές νιώθοντας αδέξιος μέσα στο ψέμα του προσπαθεί να μας καλοπιάσει. Έτσι παραβιάζει τον προσωπικό μας χώρο και γινόμενος υπερβολικά οικείος θέλει να μειώσει τις υποψίες μας. Είναι δύσκολο να πεις ψεύτη κάποιον που σε χτυπάει φιλικά στην πλάτη ή έχει πλησιάσει πολύ κοντά σου. Αν η οικειότητα είναι υπερβολική, αναίτια και άκαιρη, ενώ το θέμα που συζητάμε βάζει σε δοκιμασία την ειλικρίνεια του άλλου, πρέπει να είμαστε προσεκτικοί. Μια υποκατηγορία αυτής της ψεύτικης οικειότητας, που αφορά περισσότερο το πρόσωπο, αλλά εντάσσεται ψυχολογικά σ’ αυτή την κατηγορία, είναι το ψεύτικο χαμόγελο.

O ψεύτης συνομιλητής χαμογελά πολύ και απότομα και σε στιγμές που δεν δικαιολογείται. Η φιλικότητα και η εμπιστοσύνη που χαρακτηρίζουν συνειρμικά το χαμόγελο κρύβει τον ψεύτη μ’ ένα προσωπείο φερεγγυότητας.

Ένας ακόμα τομέας όπου μπορεί να εντοπιστεί το ψέμα είναι η ίδια η φωνή του συνομιλητή, ανεξάρτητα από το περιεχόμενο. Χαρακτηριστικά της φωνής που ψεύδεται μπορεί να είναι: Αλλοίωση της χροιάς της φωνής. O ψεύτης συνομιλητής μπορεί να ακουστεί με διαφορετική φωνή απ’ τη συνηθισμένη. Αυτό μπορεί να γίνει είτε ασυνείδητα (η φωνή αλλοιώνεται, τρέμει, διστάζει κ.λπ.) είτε συνειδητά (γίνεται θελκτική για να μας «ξελογιάσει» ή σκληρή για να μην τολμήσουμε να τον αμφισβητήσουμε). Διαφορετικές ταχύτητες στην εκφορά του λόγου. O ψεύτης μπαίνει σε ένα λαβύρινθο παραγόντων που προσπαθεί να προβλέψει και έτσι από κάπου θα έχει «διαρροές». Μια συνηθισμένη «διαρροή» είναι στη φωνή, που γίνεται από τη μια διστακτική (μήπως πει κάτι που θα αποκαλύπτει το ψεύδος) και την επόμενη στιγμή γρήγορη, για να «τελειώνει» και να απαλλαγεί από το βάσανο. O ψεύτης νιώθει πως όσο λιγότερα και γρηγορότερα τα πει, τόσες λιγότερες εκτεθειμένες περιοχές έχει για να αποκαλυφθεί.

Το βλέμμα

Ακόμα και η λαϊκή σοφία θεωρεί ότι «το ψέμα φαίνεται στα μάτια». Αυτό είναι εν μέρει αλήθεια. Βέβαια, υπάρχουν πολλές εκδοχές ψέματος στα μάτια. Η συνηθέστερη είναι το χαμηλωμένο βλέμμα. Το βλέμμα κρύβεται από το συνομιλητή, για να μη φανεί η εσωτερική αντίφαση ή πάλη. Άλλες φορές στιγμιαία μας κοιτά και ακαριαία αποσύρεται, σαν να δυσκολεύεται να αντέξει το δικό μας βλέμμα.

Σε κάποιες άλλες περιπτώσεις το βλέμμα βυθίζεται στο κενό, σαν να διαβάζει κάποιος ένα αόρατο κείμενο (αυτό παρατηρείται συνήθως σε κάποιον που έχει μάθει απέξω αυτά που θα πει για να μας εξαπατήσει) ή προσηλώνεται αναίτια σε ένα αντικείμενο και μοιάζει σαν να μιλάει σ’ αυτό (σ’ ένα φλιτζάνι καφέ, στο τσιγάρο κ.λπ.).

Άλλοτε μπορεί να επιχειρεί να μας κοιτάξει στα μάτια, με μισόκλειστα όμως βλέφαρα, σαν να προστατεύεται. Πολλές φορές οι πιο εκπαιδευμέ- νοι ψεύτες (γιατί οι περιστασιακοί συνήθως ρίχνουν το βλέμμα κάτω) μας κοιτούν μεν, αλλά ρίχνουν το κεφάλι προς τα πίσω σαν να απομακρύνονται από εμάς. Η πιο εμφανής προσποίηση του επαγγελματία ψεύτη, που γνωρίζει τη γλώσσα του σώματος, είναι να επιχειρήσει να μας κοιτά κατευθείαν στα μάτια, αλλά με υπερβολικό τρόπο, προκειμένου να «δείχνει» ειλικρινής, έτσι που μας υποψιάζει για το αντίθετο.

Άλλες ενδείξεις ψεύδους είναι το βλεφάρισμα ή το συνοφρύωμα, καθώς «πάσχει» το πρόσωπο για να αντέξει την εσωτερική αντίφαση. Φυσικά δεν θα εμφανιστούν σε ένα πρόσωπο όλες αυτές οι ενδείξεις. Γι’ αυτό ο ασφαλέστερος κανόνας είναι πως αυτός που ψεύδεται αλλάζει σε σχέση με τις ειλικρινείς στιγμές του. Κάτι, δηλαδή, στο βλέμμα του θα δείχνει διαφορετικό και θα μοιάζει σαν να προσπαθεί ο ίδιος να μιμηθεί το συνήθη εαυτό του.

Πρόσωπο και χειρονομίες κάλυψης
Επειδή το πρόσωπο λειτουργεί και ως καθρέφτης του ψυχισμού μας, όποιος ψεύδεται είναι απόλυτα φυσιολογικό να προσπαθεί να καλύψει, να «μουντζουρώσει» αυτόν τον καθρέφτη. Αυτές τις ονομάζουμε χειρονομίες κάλυψης, όπου τα χέρια έρχονται τη στιγμή του ψεύδους και καλύπτουν, αγγίζοντας μέχρι και το πρόσωπο. Βέβαια, πρέπει να παρατηρούμε αυτές τις χειρονομίες τις σημαντικές στιγμές, τότε δηλαδή που έχουμε ρωτήσει τον άλλο κάτι κρίσιμο ή μας αναγγέλλει κάτι. Και αυτό γιατί τέτοιες χειρονομίες μπορεί να εμφανιστούν ασυνείδητα σε μια μακρά συζήτηση, σε αδιάφορες στιγμές, και τότε δεν έχουν απαραίτητα την υπόνοια ψεύδους. Ας δούμε τις κυριότερες:

Άγγιγμα της μύτης
Το κέντρο που αποφασίζει ο εγκέφαλος τι θα εκφράσει και τι όχι γειτνιάζει με το κέντρο που δέχεται τα ερεθίσματα της όσφρησης. Η αντίφαση που υπάρχει λόγω του επικείμενου ψεύδους δημιουργεί μια υπερδιέγερση σ’ αυτό το κέντρο, που μεταδίδεται στο διπλανό κέντρο όσφρησης με αποτέλεσμα να υπάρχει ερεθισμός της μύτης που εμφανίζεται σαν φαγούρα, μικρή ενόχληση, ύγρανση κ.λπ. Έτσι το χέρι ακουμπά τη μύτη πολύ συχνότερα από το συνηθισμένο όταν λέμε ψέματα!

Άγγιγμα του λοβού του αυτιού

O συνομιλητής μπορεί να παίζει με το λοβό του ή τα σκουλαρίκια του. O λοβός αντιπροσωπεύει το κεφάλι, το νοητικό στη φυσιογνωμική (το αυτί είναι ένα αντεστραμμένο έμβρυο με το κεφάλι να είναι ο λοβός). Αγγίζοντας το λοβό είναι σαν να δείχνουμε τη σύγκρουση που υπάρχει στο κεφάλι. Ένα ασυνείδητο μασάζ στο λοβό προσπαθεί να ηρεμήσει τον ψεύτη συνομιλητή μας. Ξύσιμο στον αυχένα ή το δάχτυλο στο κολάρο Πολλές φορές στη διάρκεια του ψεύδους ο συνομιλητής νιώθει σαν να «πνίγεται», σαν κάποιος να τον πιέζει στο λαιμό. Έτσι ξυσίματα γύρω από το λαιμό ή τον αυχένα ή το δάχτυλο γύρω από την μπλούζα που καλύπτει το λαιμό είναι ασυνείδητες κινήσεις αποφόρτισης.

Ξύσιμο ή χάϊδεμα λίγο πάνω από τα φρύδια ή στα ίδια τα φρύδια

O συνομιλητής μοιάζει σαν να περιποιείται τον εαυτό του, για να μας δείξει ένα «καλό» του πρόσωπο! Όπως όταν κοιταζόμαστε στον καθρέφτη και «διορθωνόμαστε». Προσπαθώντας ασυνείδητα να ωραιοποιήσει τον εαυτό του, θέλει να γίνει πιο ελκυστικός, ώστε να μην τον αμφισβητήσουμε. Δάχτυλο στα χείλη και δάγκωμα χειλιών O συνομιλητής καλύπτει το στόμα του με το χέρι του ή σε διάφορες παραλλαγές με τα δάχτυλά του. Άλλοτε δαγκώνει τα χείλη του ή γλείφει με τη γλώσσα τα δόντια του. Όλες αυτές οι κινήσεις φανερώνουν την εσωτερική του σύγκρουση. Είναι σαν να συγκρατεί το στόμα, το φορέα του ψεύδους, να προσπαθεί να το κλείσει ή να το καλύψει για να μη φανεί το ψέμα που εκστομίζει!

Ο Μετανάστης και η Κρίση Από-νομιμοποίησης

Ο Στέφανος γεννήθηκε στην Ελλάδα πριν από 13 χρόνια. Τελείωσε το Δημοτικό Σχολείο στην Αγία Βαρβάρα. Με μια παρέα  συμμαθητών του είχαν αποφασίσει να πάνε στο ίδιο γυμνάσιο. Μάλιστα είχαν «στήσει» και μια rock μπάντα και τα σχέδιά τους για rock συναυλίες ήταν μεγάλα. Όταν οι γονείς του είπαν ότι επιστρέφουν Αλβανία, δεν το έλαβε σοβαρά υπόψη. Άλλωστε και τα προηγούμενα καλοκαίρια – όταν φυσικά τους το επέτρεπε η βεβαίωση – είχαν πάει Αλβανία για λίγες μέρες. Αυτή τη φορά, όμως, η απόφαση ήταν τελεσίδικη. Δεν επιστρέφουν πια στην Ελλάδα. Σε λίγες μέρες θα είμαστε παράνομοι, του ανακοίνωσε η μητέρα. Η άδεια διαμονής για εξαρτημένη εργασία (διετής) του πατέρα του έληγε και δεν υπήρχαν τα απαιτούμενα ένσημα για την ανανέωση λόγω ανεργίας που έχει προκαλέσει η οικονομική κρίση, άκουγε να λένε. Όσο για του υπόλοιπους της οικογένειας – συμπεριλαμβανομένου και του ιδίου - η άδεια διαμονής για οικογενειακή συνένωση έληγε μαζί με αυτήν του μπαμπά. Το σοκ για τον Στέφανο ήταν μεγάλο. Σε ποία Αλβανία! Οι αλβανικές λέξεις που ήξερε είναι ελάχιστες. Εκεί δεν ξέρει κανέναν. Δεν έχει ούτε έναν φίλο και τα «rock» όνειρα του…?!

Η μητέρα του – που την συναντήσαμε τις προάλλες στην πόλη Μπεράτ της Νότιας Αλβανίας στο πλαίσιο έρευνας για την κυκλική μετανάστευση – μας είπε ότι ο Στέφανος έχει κλειστεί στον εαυτό του και δεν βγαίνει έξω από το σπίτι. Δεν μιλάει στους γονείς. Είναι επιθετικός και τους κατηγορεί συνεχώς ότι τον αγνόησαν. Αρνείται πεισματικά να μάθει Αλβανικά, παρά το γεγονός ότι μια δασκάλα του κάνει ιδιαίτερα μαθήματα αλβανικών ώστε να προετοιμαστεί για την σχολική χρονιά.  Μάλιστα, όλη την ημέρα είναι «κολλημένος» στο facebook όπου μιλάει με τους φίλους του στην Αγία Βαρβάρα.

Ο Gjin, 48 ετών,  από την άλλη, δηλώνει με λύπη ότι το «ταξίδι» του στην Ελλάδα έλαβε τέλος. Άδοξα μεν…χωρίς ένσημα αρά χωρίς άδεια παραμονής δε! Μετά από πολλά επεισόδια απελάσεων, λαθραίων περασμάτων από και προς την Ελλάδα, στερήσεων, ατυχημάτων, μαύρης εργασίας στην οικοδομή, κατάφερε το 2004 να πάρει την βεβαίωση στην αρχή και έπειτα την πολυπόθητη άδεια διαμονής. Πρώτη φορά στη ζωή μου, ένιωθα ότι είμαι άνθρωπος, ότι δεν φοβάμαι να κυκλοφορήσω και να αντικρίζω τους αστυνομικούς, ότι μπορώ να ταξιδέψω με το λεωφορείο της γραμμής και να επισκεφθώ σαν «κανονικός» μπαμπάς και σύζυγος την οικογένειά μου στην πόλη Λέζα της Βόρειας Αλβανίας, δηλώνει. «Εκεί που σχεδίασα να φέρω και την οικογένειά μου στην Ελλάδα, για να ζήσουμε επιτέλους μαζί, με πρόλαβε η κρίση. Από το τέλος του 2008 εκεί που δούλευα ως οικοδόμος σε δύο εταιρίες πρωί-απόγευμα, ξεκίνησε να μην έχω πια δουλειά. Μέχρι που σήμερα έφτασα να κάνω μια με δύο μεροκάματα την εβδομάδα, και αυτά μισά. Δεν έχω πια κουράγιο να παλέψω άλλο με την παρανομία και την αβεβαιότητα. Ίσως καλύτερα έτσι. Κάτι θα βρω εκεί, δεν θα χαθώ…δεν ξέρω όμως εάν ποτέ θα πάρω σύνταξη. Δεν θέλω να πιστέψω ότι τα 14χρόνια σκληρής δουλειάς στην Ελλάδα πήγαν χαμένα…»          

Αυτές εν ολίγοις είναι εν συντομία οι ιστορίες του «μικρού» Στέφανου και του «μεγάλου» Γκιν. Ο μικρός γεννήθηκε στην Ελλάδα στην εποχή του μεγάλου ρυθμού ανάπτυξης, ενώ ο μεγάλος ήθρε ως παρίσακτος αναζητώντας έναν καλύτερο μέλλον στον ελεύθερο κόσμο της Δύσης. Αυτό που τους ενώνει είναι το «σύντομο» πέρασμα τους από την Ελλάδα και η επιστροφή σε μία άγνωστη χώρα για τον ένα και σύμβολο της αποτυχίας για τον άλλο. Ο κοινός παρανομαστής: η μεγάλοι κρίση που μαστίζει την Ελληνική οικονομία και κατ’ επέκταση η ανεργία. Το ερώτημα που τίθεται ωστόσο είναι πώς είναι δυνατόν άνθρωποι/μετανάστες πρώτης και δεύτερης γενιάς, μόνιμα εγκατεστημένοι και με πραγματικούς δεσμούς  με την Ελλάδα να τελούν ανά πασά στιγμή υπό από-νομιμοποίηση και άνευ δικαιώματα που απορρέουν είτε από την γέννηση τους είτε από την μακροχρόνια παραμονή και εργασία τους στην Ελλάδα;

Είναι γεγονός ότι κάθε οικονομική κρίση φέρνει το θέμα της μετανάστευσης στο πολιτικό προσκήνιο. Όπως είναι επίσης γνωστό ότι οι μετανάστες είναι ιδιαίτερα ευάλωτοι στις παγκόσμιες οικονομικές κρίσεις, καθώς οι θέσεις εργασίας τους είναι πάντα επισφαλείς, σε σχέση με εκείνες των γηγενών. Απλά, εάν οι μεν αντιμετωπίζουν σοβαρό πρόβλημα ανεργίας και οικονομικής δυσπραγίας για τους δε συνεπάγεται τον κίνδυνο της άμεσης από-νομιμοποίησης.

Στην Ελλάδα, σύμφωνα με την έκθεση του ΟΟΣΑ 2010 (International Migration Outlook: SOPEMI 2010) λόγω της οικονομικής κρίσης ο αριθμός των ανέργων έφτασε το 30%, στο τρίτο τρίμηνο του 2009. Ενώ ο αριθμός των ανέργων μεταναστών διπλασιάστηκε. Στο σύνολο, οι αλλοδαποί αποτελούν ταυτόχρονα το 9.8% των εργαζομένων και το  10.5% των ανέργων. Επιπροσθέτως, τα στατιστικά στοιχεία του Υπ. Εσωτερικών αναφέρουν ότι στο σύνολο 518.675 αδειών παραμονής (συν 85.452 εκκρεμείς αιτήσεις ανανέωσης) οι 227.346 είναι άδειες διαμονής για απασχόληση και οι 226.486 για οικογενειακή συνένωση. Γεγονός που επιβεβαιώνει ότι η πλειοψηφία του μεταναστευτικού πληθυσμού στην Ελλάδα βρίσκεται υπό προσωρινό καθεστώς διαμονής. Ακόμη, αναφέρεται ότι το τελευταίο διάστημα περίπου 130.000 – 140.000 άδειες διαμονής έχουν εκπέσει της νομιμότητας λόγω αδυναμίας μεταναστών να  συγκεντρώσουν τα απαραίτητα από τον νόμο ένσημα για την ανανέωση τους.

Φανταστείτε τη θέση αυτών των ανθρώπων που για πολλά χρόνια έκτισαν πέτρα-πέτρα από το μηδέν τη ζωή τους στην Ελλάδα, να βρίσκονται σήμερα απροστάτευτη στο έλεος της οικονομική κρίσης, της ανεργίας, της έλλειψης ενσήμων, της από-νομιμοποίησης, της απέλασης και εν τέλει του απόλυτου εξευτελισμού.  Και αυτό διότι οι επί σειρά ετών πολιτικές, κρατούσαν τους μετανάστες όμηρους μιας ιδιότυπης διαδικασίας προσωρινής ρύθμισης του καθεστώτος παραμονής τους. Τους παρεμπόδιζε, εν ολίγοις, με θεσμικά μέσα την πρόσβαση σε μόνιμο και μακρόχρονο καθεστώς διαμονής. Άλλωστε δεν είναι τυχαίο ότι από το 2005 που ενσωματώθηκε στο εθνικό δίκαιο η οδηγία για τους επί μακρόν διαμένοντες έως σήμερα μόνο 130 άτομα/μετανάστες έχουν κάνει χρήση αυτού του καθεστώτος διαμονής. Τώρα που οι ελπίδες αναπτερώθηκαν λόγω των πρόσφατων μεταρρυθμίσεων αναφορικά με την πολιτογράφηση και τη μετάβαση των νόμιμων μεταναστών σε πιο μακρόχρονα καθεστώτα αδειών παραμονής, που φαινομενικά θα εξασφάλιζαν με καλύτερους όρους την κοινωνική τους ένταξη, ακριβώς τώρα ένας άλλος παράγοντας (;) δηλαδή η οικονομική κρίση έρχεται να αποφασίσει για την πορεία της ζωής τους και για το καθεστώς παραμονής τους. Βλέπετε, δεν πρόλαβαν…η οικονομική κρίση προηγήθηκε!

Έντα Γκέμη

Σύντομο Βιογραφικό Σημείωμα

Η Έντα Γκέμη είναι πολιτικός επιστήμονας με μεταπτυχιακές σπουδές στα αντικείμενα της Διαπολιτισμικής Εκπαίδευσης (2000) και Διεθνών Σχέσεων (2003) στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, απ’ όπου ολοκληρώνει και την διδακτορική της διατριβή. Παράλληλα, έχει εργαστεί ως εκπαιδευτικός σε τάξη υποδοχής στο 23^ο Δημοτικό Σχολείο της Νίκαιας και ως συνεργάτης ευρωβουλευτού σε θέματα διαπολιτισμικότητας και μετανάστευσης. Σήμερα, εργάζεται στο Κ.Ε.Κ ΕΥΚΛΕΙΔΗΣ με την ιδιότητα της υπεύθυνης υλοποίησης Ευρωπαϊκών προγραμμάτων για ειδικές κοινωνικές ομάδες και στο Ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο της Φλωρεντίας ως ερευνήτρια στο πλαίσιο του ερευνητικού ευρωπαϊκού προγράμματος ΜΕΤΟΙΚΟΣ.